1 april 2026
1 april 2026
Waar rendement vroeger de hoofdrol speelde, bepaalt nu steeds vaker één vraag of een deal überhaupt rondkomt: krijg je er nog financiering op?
De financierbaarheid van commercieel vastgoed is geen sluitpost meer; het is de nieuwe waardemeter. Jarenlang discussieerden we over aanvangsrendement, huurderskwaliteit en covenantruimte. Vandaag verschuift het gesprek naar een hardere realiteit: zonder verduurzaming steeds minder krediet — en tegen slechtere voorwaarden.
Dat komt niet alleen door idealisme. Banken moeten hun eigen kredietportefeuilles vergroenen. Toezichthouders, kapitaalmarkten en interne ESG-doelen duwen in dezelfde richting, en die druk landt één-op-één bij de klant. Steeds vaker geldt: een financiering komt pas echt in beeld als de kredietaanvrager aannemelijk maakt dat minimaal energielabel A wordt gerealiseerd, of binnen afzienbare tijd haalbaar is met een concreet, aantoonbaar plan.
Op papier is dat helder, in de praktijk is het vaak een ongelijk speelveld. Het ene pand haalt A met LED, isolatie en slimme regeltechniek; het andere loopt vast op monumentale beperkingen, VvE-structuren, constructieve grenzen of netcongestie die elektrificatie vertraagt. Het gevolg: twee objecten met vergelijkbare huurders en locatie kunnen ineens een andere waarde hebben — niet door de stenen, maar door de toegang tot krediet. Mijn stelling: wie verduurzaming nog als ‘technisch project’ ziet, mist de kern. Het is vooral een financierings- en transactievraagstuk. Behandel het dus ook zo: maak bij acquisitie direct een routekaart (maatregelen, CAPEX, planning en afhankelijkheden), koppel de investeringen aan exploitatie en kasstroom, en leg bankable bewijsstukken klaar (energieadvies, scenario’s, offertes, tijdpad).
Wie dat vroeg organiseert, koopt met meer zekerheid, onderhandelt sterker en houdt het vastgoed verhandelbaar — nu én straks.
Meer weten? Kijk op Beaufort Makelaars.
De financierbaarheid van commercieel vastgoed is geen sluitpost meer; het is de nieuwe waardemeter. Jarenlang discussieerden we over aanvangsrendement, huurderskwaliteit en covenantruimte. Vandaag verschuift het gesprek naar een hardere realiteit: zonder verduurzaming steeds minder krediet — en tegen slechtere voorwaarden.
Dat komt niet alleen door idealisme. Banken moeten hun eigen kredietportefeuilles vergroenen. Toezichthouders, kapitaalmarkten en interne ESG-doelen duwen in dezelfde richting, en die druk landt één-op-één bij de klant. Steeds vaker geldt: een financiering komt pas echt in beeld als de kredietaanvrager aannemelijk maakt dat minimaal energielabel A wordt gerealiseerd, of binnen afzienbare tijd haalbaar is met een concreet, aantoonbaar plan.
Op papier is dat helder, in de praktijk is het vaak een ongelijk speelveld. Het ene pand haalt A met LED, isolatie en slimme regeltechniek; het andere loopt vast op monumentale beperkingen, VvE-structuren, constructieve grenzen of netcongestie die elektrificatie vertraagt. Het gevolg: twee objecten met vergelijkbare huurders en locatie kunnen ineens een andere waarde hebben — niet door de stenen, maar door de toegang tot krediet. Mijn stelling: wie verduurzaming nog als ‘technisch project’ ziet, mist de kern. Het is vooral een financierings- en transactievraagstuk. Behandel het dus ook zo: maak bij acquisitie direct een routekaart (maatregelen, CAPEX, planning en afhankelijkheden), koppel de investeringen aan exploitatie en kasstroom, en leg bankable bewijsstukken klaar (energieadvies, scenario’s, offertes, tijdpad).
Wie dat vroeg organiseert, koopt met meer zekerheid, onderhandelt sterker en houdt het vastgoed verhandelbaar — nu én straks.
Meer weten? Kijk op Beaufort Makelaars.
Op de hoogte blijven van onze updates?
-(2).gif)
